گاه خیس آسمان از سرمای روحش یخ بسته است و من می خواهم ترنم شور انگیز این عشق رادر قالب کلماتی بریزم که معنای عشق را نمی دانند...!

ولی حیف که همه کلمات پشت آخرین لایه های مغزم پنهان شده اند و هیچ کدامشان حاضر نیستند بر زبانم جاری شوند و من هم چنان در سکوتی پر از حرف و بی واژه غوطه ورم !

نوشتن را می خواهم !

ولی کلمات فراری شده اند ...

پس از زبان شخصی دیگر می گویم حرفهای روی دل مانده ام را... !

***

( ... "مجهول ماندن " رنج بزرگ روح آدمی ست.

یک روح هرچه زیباتر است و هرچه "دارا" تر به "آشنا" نیازمند تر است...

مجهول ماندن است که احساس تنهایی را پدید می آورد و درد بیگانگی و غربت را

هر انسانی کتابی ست چشم به راه خوانندگانش ... )

" هبوط در کویر - دکتر علی شریعتی "

نوشته شده توسط عماد در پنجشنبه بیست و نهم فروردین 1387 |